Verse 1
अग्रे कुरूणामथ पाण्डवानां
दुःशासनेनाहृतवस्त्रकेशा ।
कृष्णा तदाक्रोशदनन्यनाथा
गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ १ ॥
agre kurūṇām atha pāṇḍavānāṁ
duḥśāsanenāhṛta-vastra-keśā
kṛṣṇā tadākrośad ananya-nāthā
govinda dāmodara mādhaveti
In the assembly of the Kurus and Pandavas, when Draupadi had her garments pulled by Dushasana and had no other protector, she called out: "O Govinda! O Damodara! O Madhava!"
Verse 2
विक्रेतुकामाखिलगोपकन्या
मुरारिपादार्पितचित्तवृत्तिः ।
दध्यादिकं मोहमवाप्य वोचद्
गोविन्द दामोदर माधवेति ॥ २ ॥
vikretu-kāmākhila-gopa-kanyā
murāri-pādārpita-citta-vṛttiḥ
dadhy-ādikaṁ moham avāpya vocad
govinda dāmodara mādhaveti
Desiring to sell yogurt and butter, a young gopi whose mind was completely absorbed in the lotus feet of Krishna inadvertently cried out in the marketplace: "Govinda! Damodara! Madhava!" instead of "Buy milk!"